در توفان درونم ، سر پناه ، تویی

نقشه ام ، رسیدن به فانوسی است ، که در عمق نگاهت ، آویزان کرده ای

قصه های دریایی ، از میان قطره اشکهای شور ، خواندنی ترند

عشق تو ، از برای تک درخت دلم ، بهار است

مستی ام از تو را ، هزاران چله نشینی نیز ، نپراند

سیاهی شب پنهانم می کرد ، تا قبل از آنکه ، آتش نگاهت ، سرخم کند

چه نغمه ای بخوانم که از میان نمی دانم ها با برندگی بگذرد و گوش جانت را به نرمی نوازش دهد؟

دلم ، دزد نگاه توست ، و تو ، دزد دل من

انبوه حرفها ، راه گلو را بسته است و بیچاره بغض ، که فشرده تر می شود

نخواه که از راه تو دل بکنم ، که اگر گوش دهم ، بیراهه نصیبم می شود

برای رسیدن به اشکهایت ، باید ، اشک شوم

تشنگی را آن زمانی بر خود چیره یافتم
که در آتش عشق تو سوختن را تجربه کردم

عشقم به تو همان نوریست
كه از میان شاخه های انبوه درخت خود ساختهء دلم عبور كرد
و خود را از لا به لای نوازش دستت
به عمق دلت رساند
تا برای همیشه با تنها همنشین سكوتش باشد.

چشم شبگرد
پر از مهتاب است..

صدایی درون خود می شنود. صدای تیك تاك مقطع ساعتی كه اسید باطری اش بیرون زده است. ساعتی كه صاحبش می داند درست كار نمی كند. اما نمی تواند قطعه قطعه شنیدن صدای ضربآهنگش را دوست نداشته باشد. فكرش را از صدای ساعت می گیرد. چشمانش را می بندد. لحظاتی بعد صدای رودی را می شنود. این صدا به گوشهایش آشنا می آید.
- كجا شنیده ام؟
سعی می كند تا از تاریكی پرده چشمش استفاده كند. تصویری مه گونه در پرده چشمش شكل می گیرد. چیزی نمانده بود تا موفق شود مكان آن رود را پیدا كند كه صدای تیك تاك حواسش را پرت می كند.
-آخ..
دراز كشیده است. سرد است. با این حال پتوی سنگینی كه رویش كشیده اند را كنار می زند تا كمی نفسش تازه شود. كمی كه صدای تیك تاك  دور می شود، صدای رود نزدیكتر و بلندتر شنیده می شود. باز هم چشمهایش را می بندد و در عمق آن سیاهی به دنبال تصویر آن صدا می گردد.
- چقدر سرده
این را خود او گفته بود. این را بلندتر از صدای رود شنید.
- چیكار كنم؟
باز هم صدای خودش بود. تصویر ثابتی پیدا می شود. درخت است. یك درخت گردو. تصویر واضحتر می شود. باغ است. باغی پر از درختهای گردو. تصویر جان می گیرد. به حركت می‌افتد. پخش می شود. رود هم آنجاست. لباسهایش كنار یكی از همین درختهاست و خود او لخت درون رود.
- پس برای همین انقدر صدای رود نزدیك بود.
عمق آب كم نیست. شدت آب هم همینطور. اما او در كنارهء رود است و در مقابلش تخته سنگی قرار دارد كه نمی گذارد آب او را با خود ببرد.
- نترس.
خود را كمی به وسط رود می كشد. زیاد شدن شدت آب را به وضوح بر پشت خود حس می كند. كمی دلهره دارد اما نه انقدر زیاد كه نخواهد بیشتر به سمت وسط برود.
- چیزی نیست.
كمی مكث می كند و ناگهان با تمام قوای خود دو گام دیگر به سمت صخره های وسط رود برمی‌دارد. قبل از آنكه كف پایش سنگی را لمس كند، رود امانش نمی دهد و از جایش كنده می‌شود.
- ......
پیش از آنكه بتواند كلمه ای بگوید، آب دهانش را پر می كند. كسی را آن اطراف نمی بیند. پس فریاد فایده‌ای ندارد. باید خودش كاری كند. سعی می كند خود را به كنار رود بكشد. اما پایش محكم به سنگی می خورد.
- آخ..
فریادش از درد پایش نبود. درد شدیدی قفسه سینه اش را به هم می فشرد. درد شدیدی كه تازگی نداشت. اما در بد موقعیتی به عیادت دوست خود آمده بود. دیگر ذره‌ای انرژی در خود احساس نمی كرد. سوزش سینه مجال دست و پا زدن را نیز از او گرفته بود. خود را بر روی آب رها كرد. خودش را به خدای رود سپرد و چشمهایش را بست.
- حالت خوبه؟
صدای برادرش بود. نگاهی به رود انداخت. رودخانه پهن و كم عمق شده بود و او كنار سنگی آرام گرفته بود. سعی كرد خودش را بدون دردی كه در سینه داشت نشان دهد.
ـ آره. خوبم. موج سواری قشنگی بود.
چشمهایش را باز می كند. صدای رود دیگر رفته است. بوی درختهای گردو نیز دیگر به مشام نمی رسد. هنوز سرد است و تنها صدای تیك تاك آن ساعت قدیمی به گوش می رسد. همان درد كهنهء دوست داشتنی.

پرندهء زیبایم
باز هم بال خواهی گشود
بر آن اوجی از آسمان
که بارها و بارها پروازت را دیده است
و من
نشسته بر اعماق دریایی بیکران
سایه ات را
وقتی از امتداد خورشید می گذری
لمس خواهم کرد

می‌خواستم
زیر باران بروم
تا قطراتش
به اشکهایی که
از برای تو می‌ریزم
حسودی کنند
جانانم!
پاکی این اشکها را
از اشکهایی که از تو بر سرانگشتانم نشسته‌اند
یاد گرفته‌ام

گذشتم
برای رسیدن به دریا، از خود گذشتم
و چه سخت است خدا!
چقدر سخت است، که از خود گذشته باشی و به دریا نرسیده باشی
چه دور بود دریا
و چه رحمی داشتی خدا!
محبتت مغلوبم کرد
آنجا که در راه، در این راه دور و هنوز نرسیده
آسمان و ماه را همراهم کردی

گفتم: ستاره ای در دل شب.

گفت: پس در سیاهی، سفید باش.

پ.ن: از آن روز دفترم سیاه شد و نوشته هایم سفید تا شاید روزی...

اشکهایم

نه از برای سرد کردن و نه از سر درد و سوختن

که از شوق دلتنگ بودن و هیجان وجود عشق توست